Asıl şimdi başlıyordu, vuslatı mahşere kalan hikaye…

Soğuk bir kış günüydü ancak bugün güneş onun için parlıyordu sanki..

Bir hayli zor ve yorucu bir yolculuğun sonunda nihayet varmışlardı. Derin bir “ohhh” çektikten sonra şöyle bir baktı evine, etrafına….Yaşadığı ve yaşayacağını tahmin ettiği tüm olumsuzluklara ve zorluklara rağmen umutluydu kadın. İlk geldiğinde ki hislerini hatırlayarak ve inanarak… Bir anda gözünün önünde belirdi ve aynı duyguları hissederek;

‘’ Yeni bir yer, yeni bir ev ve yeni bir hayat… Yeni arkadaşlar, yeni hayatlar, yeni maceralar… Sanırım bu şekilde, elde valiz yaşamaya bir hayli alışmışım. Birkaç zaman öncesine kadar beni korkutur, rahatsız eder, düşüncesi bile yorardı… Ancak şimdi bir çok şey heyecanlandırıyor ve umutlandırıyor beni…Ve nedense burası ile ilgili başından beri çok güzel, çok iyi şeyler hissediyorum. Bu nedenle bu sefer sevgiyle kucaklıyorum yeni hayatımı, yeni maceraları ve yaşanacakları… Merhaba Tiran, merhaba Ata topraklarım…” dedi içinden usulca.

Ve.. Aslında şimdi başlıyordu, vuslatı mahşere kalan asıl hikaye….

A.Tamakan

Aralık/2013

Bir Cevap Yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.