Karanlıklar Kraliçesi…

“Karanlıklar kraliçesi” dedi,

Hem yalnız hem gececi,

Bir nedeni yok yalnızlığımın,

ama gecenin çok…

Hem gece de yalnız değil mi?

El ayak kendini çekmiyor, saklanmıyor mu geceden?

O da zaman zaman gözyaşlarını akıtmaz mı?

Kendini dinlemez mi sessizliğinde?

Kendini dinlerken kaçırmaz mı yıldızlarını?

Onca gürültünün, patırtının, kavganın, keşmekeşliğin, yalanın, dolanın, riyanın şerrinden yorulup da sığınmaz mı gündüzde geceye?

Gecede dinlenip, huzur bulmaz mı?

Gecede atmaz mı tüm yorgunluklarını?

Gece değil midir aslında hepimize kucak açan?

Gece değil midir dertlerimizi dinleyip, sırlarımıza ortak olan?

Bıkmayan, küsmeyen, yılmayan, yargılamayan

Gece değil midir aslında bizi bizden daha iyi tanıyan?

Gece değil midir aslında en çok zamanı olan?

Bize en çok zaman ayıran,

Gece değil midir tüm karanlığına rağmen, bir bir kondurup yıldızlarını kendine sarılanı aydınlatan?

Ortak olmaz mı yalnızlığına? Kendi yalnızlığınla bir türlü baş başa kalamayan?

Ama gece ile gündüz… dedi

Evet….

Gündüzüm geceme sığamadı…

Gün batımında ki uçurtmalara takılı kaldı…

A. Tamakan

“Karanlıklar Kraliçesi…” üzerine 3 yorum

Bir Cevap Yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.