Kusuyor Toprakana…

Bütün dünya uyuyor.

Her şey sessiz, sedasız, nefessiz.

İnsanlar, hayvanlar, ağaçlar, dağlar, denizler ,ırmaklar,

gökyüzü, güneş, ay, yıldızlar…

Toprak kusuyor içindeki, katran karası olmuş

içini bu denli kirletenleri…

Kusuyor, durmadan kusuyor

Siyahi renge dönüşmüş yüzeyi çatlayana, altı üstüne gelene kadar kusuyor

Kurumuş yaprak gibi kendi içine doğru küçülmeye başlıyor, kusuyor…

içine atıp biriktirdiklerini

Toprağın çığlıklarına gökyüzü uyanıyor, bir damla yaş süzülüyor maviliğinden

Sonra bir damla daha, bir damla daha derken, bulutlar beliriyor bir bir, siyahi bulutlar…

Fırtına gördüğü kabustan olanca hızıyla uyanırken, alabora ediyor

Gökyüzünü, bulutları

temizliyor tüm toprağı…

Gökyüzü haykıra haykıra ağlıyor

ağladıkça fırtına daha da güçlü savuruyor

ağladıkça ak’lanıyor siyahi bulutlar

ağladıkça toprak gülümsemeye başlıyor

Güneş gülümseyerek uyanıyor

toprak yeşeriyor,

ağaçlar filizleniyor, gözyaşları dolduruyor çatlaklarını,

ırmaklar koşmaya başlıyor

Gökyüzü uzanıyor boylu boyunca

toprak ana kucaklıyor tüm çocuklarını

ve dünya yeniden hayat buluyor…

A.Tamakan

“Kusuyor Toprakana…” üzerine 2 yorum

aylintamakan için bir cevap yazın Cevabı iptal et

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.