Büyür de büyür…

Ne zaman ki gözünü karartıpta gelmişse gece,

Bilirim ki o gün

Zaman da kala kalır, durur öylece

Kaş kaldırır, surat asar, naz yapar,

bakma sen bana, hiç bir şeyin devası bende değil dercesine,

Sanki kendi değilmiş gibi mutluluğu bir yudumda bitirip,

hüzünü ağzında geveleyen,

Anlamıyorum da ayrıca,

Böyle de bir benciliği var zamanın,

“Mutluluk” ta bir görmemişlik halleri,

her şeye koştura koştura

hüzüne gelince asilzade, tahtırevanla…

Neyse,

Sonra,

Bir bakmışım ki

Hasret hüzüne sataşır,

Hüzün anılara karışır,

Vuslat sabıra sevdalı,

Hayal desen büyümeyen çocuk gibi,

Koşup durur umudun peşinden

Umut desen bambaşka bir alem, olsa bir türlü olmasa başka türlü,

Ortalık karışırda karışır,

Sen hangi birinle başedeceğini düşünürken

İşte o zaman anlarsın,

Büyür de büyür yalnızlık, geceye bile sığmaz taşar…

A.Tamakan

Bir Cevap Yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.