KIZIL ORMAN…

Bazen yağmurun peşine takılıp

ormanın derinliklerine doğru

geldiğimi fark etmiyorum.

Kuytularında hep

kaybolduğum

sessiz, kızıl bir orman.

Ağaçları hafif dalgalı,

nabzı dallarında,

dallarla gövde arasında sıkışmış.

Arsız sarmaşıklar

önce vadileri sonra dilimi sarıyor,

kökleri iliklerime dayanmış,

her bir hücremden sıkıştırıyor.

Ben yağmurun peşinde,

yağmur benim,

sessiz dokunuşlarla

yudum yudum varıyor toprağa,

Çatlakları boğulan

kayganlığı boz’a dönen toprak

damla damla emiyor kevser-i…

Yağmura dokunsan

kızılca kıvılcım kopacak damlalar saçılacak.

Toprağa dokunsan

çatısı çatlayacak, volkan olup patlayacak.

Har’ landıkça yağmurdan

bacasından çığlıklar tütüyor ormanın…

A.Tamakan

“KIZIL ORMAN…” üzerine 6 yorum

Bir Cevap Yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.