Bir uzun gece…

Saat beni sen geçe,

kara geceden gün doğsun istemem bu gece.

Dışarı salınmamış camdan

bakan çocuklar gibiyim,

kendi içime hapsedilmiş

içten içe hem coşan hem söylenen

dudak büken bir çocuk gibi.

En büyük ihtirasım seni görmek olmuş

gözlerinde açılmak enginlere

kaybolmak sesinin akislerilerinde,

doya doya sarılmak sevmek

kana kana öpmek örtmek seni üzerime.

Saat beni sen geçe,

kara geceden gün doğsun istemem bu gece.

Göğsüne kuşlar çizdim;

kanatları aşk’ın renginden,

şarkılar söyledim

parmak uçlarım dans etti

yüreğine yakın bir yerlerde.

çiçekler çizdim;

can suyunu sesinden verdim,

mevsim bahara çaldı

yapraklarını incitmeden

kokunu içime çektim.

yıldızlar çizdim;

öptükçe çoğalan pırıltılar

sessiz sessiz kıpırdadı

ruhumun notaları yüreğimden yüreğine kaydı.

Saat beni sen geçe,

yaşanılası hayaller çizdim sevdaya meyilli,

uçmayan kuşlar misali…

Başım göğsünde, gönlüm gönlüne serili

rüya da bile olsa öptüm kokladım sardım seni…

A.Tamakan

“Bir uzun gece…” üzerine 3 yorum

Bir Cevap Yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.