Dağınık…

Oldum olası sevmedim çat kapı gelen misafirleri. Üstelik her yer her yerde ise ve cenaze kalkalı çok olmamışsa. O kadar olur olmadık bir zaman da geldin ki saçım başım dağınık, üstüm başım karışık, ortalıkta bir hayli talan. Hala verilmek üzere ayırdığım eşyalarda öylece köşede duruyor. Eski bir hikayenin sayfalarını yakıyordum tek tek, içerisi de göz gözü görmüyor, her yer kapkara is tutmuş.

Bir “hoşgeldin”de diyemedim. Hoşgeldin diyip ama ile başlayan cümleler kurmayı da sevmiyorum üstelik. Amalar hep daha da yoruyor artık beni. Kusura bakma ilglemrceğim seninle de ortalık öyle dağınık ki bilemedim. Hadi sen de bir el atıver de beraber toplasak şu dağınıklığı da diyemem.

Gelmeden önce keşke bir arasaydında hiç denmez. Uzun zaman oldu okumayalı, kelimeleri de seçemiyorum, ne söylemeli nasıl demeli bilmiyorum…

En iyisi ben bir kahve yapayım, yok yok yada birer kadeh şarap koyayım…

A.Tamakan

Bir Cevap Yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.