Mevzilerim de gezerken…

Tüfeğin namlusu mevzilerimde gezerken

dört bir yandan zaptedilmiş meğer kale’m

Ben ise;

yamacın başında nöbetteyim hala

dağlar sıra sıra

raylar kıvrım kıvrım yamaçların tünellerinde

kurt gibi ulurken trenler

vukuat defterini okuyorum

oysa çırılçıplak bedenim

ruhum vagon vagon gezerken,

yabandan geçerken

sesinin diyezinde çalarken düdüğü

kalenin kapıları gıcırdıyor,

dökülüyor nektarı göğsümün

acı bir mayhoşlukla

karışıyor gönlüne

göğ gürleyerek eşlik ediyor

güneş zehrini katarken

basıyorum tetiğe

gözlerimi öldürüyorum ağır ağır,

bir kendini bilmeyenin gözlerinde

sayıklıyorum “savaşmamalı savaşmamalı”

elimde bilmem kaç yıllık tüfekle

yamacın başında nöbetteyim hala

kapanıyor gözlerim…

A.Tamakan

“Mevzilerim de gezerken…” üzerine 15 yorum

  1. Teslim ol, demekle olunmuyor, biliyorum. Ateş kesilmiyor tetiğe dokunmadığın için. Ölmekle kalmak arasında gidip geliyor, gidip geliyorsun. Sıkıcı bir antremana dönüşüyor hayatta kalmakla kalmamak arasında durmak.

    1. Sanırım önce kendime teslim olmam gerekiyor. Amma velakin akılda olmayan bir pervazıslık var gönülde. Ve bu da ilginç bir şekilde tutkuyu artıyor galiba 🙂 Ama seçme şansım olsaydı şu an o dağın başında ötenazi derdim:)
      Sağol bu arada yorumun için.

        1. Keşke yi lügatımdan kaldırdığımda sanırım mutluluğu bulacağım 🙂 Aslında iki ucu boklu değnek, kaldırsan bir türlü kaldırmasam bin bir türlü.

        1. Buna sevindim, ama Arnavutum ben, bir kere bascam dedimdi damarıma bastığım gibi basarım o tetiğe:) Ama izlemeni isterim, bakarsın beraber sıkarız🙂

          1. Ooo süper olmaz olur mu? Ala sı olur hemde, sevdim bunu😀 Gerçi ben de damar yok baktığında tamamım damar ve belli ki senin de öyle. 😀

sinchao için bir cevap yazın Cevabı iptal et

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.