Yolculuk…

ne gülecek kadar coşkulu

ne ağlayacak kadar hüzünlü

dağlarını dizi dizi geçirdiğim boynum

heybetiyle dimdik

kendi içinde bükük şimdi

ağaçlarını yüreğime taşıdım

kökleri damarlarımı yırtarak

volta atar durur içimde

dallarına bağladım umutlarımı

göbek bağımda filizlendirdim

kanımın karasıyıla suladım

seyyar bir yara bu

dönüp dolaşıp

kürkçü dükkanına dönen tilki misali

bir müebbet mahkumudur

gurbet içinde gurbet…

Ay’lin Tamakan

“Yolculuk…” üzerine 6 yorum

Bir Cevap Yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.