Sürgün…

Ay’ın etrafında ki boşluğu dolduran yıldızlar gibi

tüm boşluğumu dolduruyor kokun, sesin, nefesin.

Gün doğmasın, güneş kendi harında yansın

şafak sökmesin kızılını içine içine akıtsın.

Ay boynuma urgan, yıldızlar ayaklarıma zincir

gözlerim gözlerine tutsak olurken

gönlüm gönlünle dağlansın.

Gün geceye, ben sana mahkum

tahliyesi olmayan sürgün sevdamda

soluğunla can bulurken yüreğim

gökyüzünün avlusunda koşuştursun

sevaplarımızın ardına sakladığımız

Ay’dan ak, geceden kara günahlarımız…

Aylin Tamakan

“Sürgün…” üzerine 13 yorum

        1. Ne güzel söyledin😊 Her daim ev sahipliği güzeldir. Bir zamanlar buna dair bir şey yazmıştım, çok iyi değildi ama o geldi aklıma şimdi. 🙂

          Bilirim kalbine kilit üstüne kilit vurmuşsun sende.
          Ama…
Yaralarını yaralarımla sarar, gözyaşlarımla temizlerim gönül acılarını gerekirse.
Yeter ki gönül köşkümden gitme…
Biraz dağınık, bir parça talan, bir hayli de tozlu bilirim benimki de lakin orası bundan gayrı senin viran eyleme…

Bir Cevap Yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.