Kozasını Yırtan Kartal

Edebiyatist Dergisi’nin Mayıs&Haziran 2021 sayısında çıkan şiirim…

kartallar ülkesinin;

kara dağlarının ayazında

gözyaşlarımla besleyip ağaçlarını

toprağın çimen dahi tutmadığı zemheride

nasır tutturana kadar gönlüme

umut topladım köklerinden…

(filizlendim, büyüdüm, dallandım budaklandım, çiçekler açtım)

deniz kıyılarında

gönül sandığımın boynu bükük

serdim heybemdekileri bir bir

yosunlarla sarıp kuma gömdüm

denizyıldızlarını döküp göğe

eteğimdeki düşleri savurdum…

(dağıttım, dalgalandım, kıyına vurdum, düş’lendim)

kızıl ormanlarında

yıldırım oldum düştüm

taşlara bastım bağrımın yaralarını

dalından kopan yaprakların faturasını kendime kestim

serin sularında

bedenime abdest aldırıp

ruhumu vaftiz ettim…

(yandım, yaktım, bedenimi ruhumla kamçıladım)

ağaç kovuklarında dölleyip

“ben” tohumlarımı

sancılarımı nota yaptım dağlarına

güne bakanları doğurdum

ebegümeçleyle sardım göbek bağımı

dilime ısırgan otlarını ninni yapıp

gönlümü uyuttum gözlerimden gizli

şimdi ruhum yaz kış yemyeşil

dallarında yediverenler…

(öldüm, dirildim, doğdum, güne bakan misali kendimi buldum)

Aylin Tamakan Nergiz

“Kozasını Yırtan Kartal” üzerine 3 yorum

Bir Cevap Yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.