Bedel…

Ahh Poseidon..!

Ödediğim her bedeli bile tutkuyla sahiplendim ben.
Yönünü şaşırmış bir pusula gibi kayıp kentler aradım durdum….
Kaybolmak istediğimden mi yoksa sığamadığımmdan mı hiç bilemedim.
Ama bakışlarında kaybolup gözlerinin ışığında buldum kendimi…

Kimse bilmez taşlı yollarda ayaklarımın nasıl kanadığını
ve bu hayat ipliğini çığlık çığlığa nasıl büktüğümü…
Geldiğim yerde bulunduğum duruma bakıp bilmediklerine konuşup duruyor faniler.
oysa tırnaklarımın acısı bile geçmemişti daha sevgilim…

Ruhumuza bıraksaydık kendimizi,
yaşlanmazdı belki gövdelerimiz de,
gözlerimiz de kör olmazdı böyle…
ve sevgilim sığındığım gözlerinin haleleri
puslu baktığında
gece bile örtmüyor yalnızlığımı…

Bir kez de benim için vur asanı
alsın içine umman, gözleri kem ateşi ile
yanıp tutuşanları…
sarsılsın tüm dağlar, taşlar
taşsın tüm okyanuslar,
su serpilsin aşkınla yanan gönlüme
ve ben yine gönlümün en güzel yerinde hissedeyim sevdanı yeniden…

Aylin Tamakan Nergiz

“Bedel…” üzerine 3 yorum

Bir Cevap Yazın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.