Okul da ilk gün…

Hayatımın en zor ve en buruk ama en buruk günlerinden biriydi bugün. Oğlumun ilkokula başlamasının heyecanı ve sevincinin yanında babasının yanımızda olamayışının büyük üzüntüsü ve eksikliğini yüreğimin en derin yerlerinden hissederek yaşadım. Hiç bir kelime bugün ki hissettiğim acıyı, üzüntüyü, çaresizliği, yalnızlığı, burukluğu ve bilhassa bağıra bağıra ağlamak isteğine karşın gözyaşlarımı acıta acıta içime nasıl akıttığımı anlatamaz…

Sabah saat yedi itibari ile başlayan her dakika acıyla kazındı yüreğime… Kuzumu giydirirken, yedirirken ve evden çıkarken ki bir buçuk saat unutulacak gibi değil benim için… Heyecanlıydı kuzum, giyinirken çok hoşuna gitti ama sıra kravatına gelipte ben bağlamaya başlayınca ” keşke babam olsaydı da o bağlasaydı dimi anne” dediği anda yüreğimdeki hüzünüm, burukluğum büyük bir sızıya dönüştüğünde gözyaşlarım içime akmaya başlamıştı bile… Bağlayamadım o kravatı, bağlayamadım dakikalarca… Yeniden yaptım defalarca… Her şeyi tamamdı… Gömleği, kravatı ve ceketiyle küçük adam gibi oldu kuzum. Öyle çok yakıştı ki, öyle güzel oldu ki bakmaya doyamadım kuzuma. Nasıl da hoşuna gitti nasılda beğendi kendini…. Tamamen hazır olduğunda kendine baktığında, o yüzündeki ifadenin güzelliği gitmiyor gözümün önünden…Gülüşü, göz süzüşü, kaş kaldırışı..

Hazırlandık ve beklemeye başladık vakti… Ne zamanki “gel bir resim çekilelim ilk günün hatırası” dediğimde yüzündeki hoşuna gitmiş ve gurur duyar bir ifadeyle; çocuk bu işte bir hüzün bir neşe var içinde ve ” anneciğim baksana iş adamı gibi oldum değil mi? Ben büyüyünce iş adamı olayım en iyisi. İş adamı olayımda çok para kazanıp sana bakayım. Baksana ne çok uğraşıyorsun benimle” dediği anda sadece sarılarak karşılık verebildim o çocuksu saf temiz duygularına… Böyle bir heyecanı ve hayatımızın önemli ilklerinden birini bu duygularla yaşamakmış nasip olan… Ama olsun buna da şükürdü… Sonsuzlarca kere şükürler olsun daha yaşayacağımız çooookkk ilklerimiz olacak inşallah… Bir buçuk saatlik bu duygu yoğunluğunun ardından aldık çiçeğimizi düştük okul yoluna. Burada adetmiş ilkokulun ilk gününde çiçek alınırmış öğretmene. Linda bu detayı söyledi bize. Türkiye de de böylemiydi hatırlamıyorum çok zaman olmuş okul ile ilgilenmeyeli.. Her neyse…

Bugün sağ olsun Emre aldı ve götürdü bizi okula ve günün diğer zorlu ve duygunun dolup dolup taşamadığı anlarda başladı böylelikle…Kalabalık, curcuna, her yer çocuk her yer çiçek ve her yer anne baba doluydu… Ve tabii dede, nine, teyzeler… Bir bizdik yalnız olan, bir bizdik heyecanın yerini endişe ve hüzne dönüşmüş şekilde ne yapacağını bilemeden oradan oraya dolanıp duran… İşte o an tam “neden? neden?” Demek üzereyken dedim ki “olsun Rabbim şükürler olsun halimize”… İsyan etme Aylin… Sen güçlü bir kadınsın, sen güçlü bir annesin ve her şeyden önemlisi bunu sen seçtin ve söz verdin sevgiline, Aşkına, her şeyi halledeceğim diye…Ben güçlüyüm merak etme sen diye söz verdin dedim kendine… Daha ilk günden indirme yelkenleri dedim…Sen güçlü olmalısın ki kuzun da güçlü olabilsin… 

Biz böyle bir başımıza kalabalığın arasına giripte bekledikten on beş dakika sonra okul müdürü bir konuşma yaptı. Evet pek tabii ki de bir şey anlamadık, anlamadığımız içinde yine oradan oraya serseri mayın gibi dolandık. Baktık bir tarafta müdür yardımcısı isimleri okuyordu, hemen koştuk oraya… Acaba kaçırmış mıydık? Okunmuş muydu ismimiz derken işte okunuyordu… Hemen girdik sıraya ama sınıf hangisiydi anlayamamıştık ki…

Olsun sora sora Bağdat bulunurmuş, biz sınıfımı bulamayacaktık… Haydi Bismillah girdik okulun içine…Üç dört kere her sınıfa tek tek baktıktan sonra bulduk hayırlısıyla sınıfımızı…

Bulduk ama ondan sonrada başladı yine bir kıyamet Oğuzhan’da… Başladı mı bu o gün tanıştığım öğretmen değil, bu benim öğretmenim değil, beni yanlış sınıfa getirdin diye mızmızlanmaya… Onu da hallettik neyse, öğretmen hastaymış, sonra gelecekmiş falan filan… İlk on beş yirmi dakika diğer velilerde sınıftaydı.. Sonra sınıfı terketme vakti gelmişti… Asıl şimdi başlıyordu tüm eğlence…Çünkü biliyorum sende kal diye başlayacak söylenmeye.

Ancak ilk gün olmasına rağmen sınıftan çıkmam gerektiğini söylediğimde onbeş yirmi dakika beni bekletse de aslında beklediğim gibi olmadı nedense. En azından bütün gün kapı önünde beklemek durumunda kalmadım. İnşallah ilk günün heyecanı ve şaşkınlığından değil de gerçekten okulu sevdiği için böyledir ve bundan sonra da bu şekilde devam eder. Baktım bir çok anne oradalar, bekliyorlar bende başladım beklemeye… Kafe’ye gittim kahvemi içtim, sonra ara ara sınıfı kontrol ettim, bir de diğer sınıfı. Ara ara gittim geldim..

Ne kadar zor aslında… İlkokulun ilk günü ve dilini anlamadığın, tanımadığın, belki uzunca bir süre anlaşamadığın için arkadaş bile olamayacağın, yalnız kalacağın bir okulda okul hayatının ilk gününü yaşamak… Ne kadar zor, hemen gidip “merhaba” diyerek konuşmaya başlayacağın en çok arkadaş edineceğin okul ortamında bunların hiçbirini yapamamak… Yani okulu en cazip kılan şeye sahip olamamak…Anlamadığın dilde okuma yazma, matematik öğrenmeye çalışmak… Ama herkes ne kadarda rahat ve kolay söylüyor “çocuk bu alışacak, çabuk ta öğreniyorlar zaten, alışır alışır”… Ne kadar kolay uzaktan… Her şeyi geçtim okulun en eğlenceli kısmı arkadaş edinmektir ama anlamayınca karşındakini öyle kolay olmuyor işte… Sonuçta karşıda ki de çocuk bir oynuyor iki  oynuyor baktı anlaşamıyor hoop gidiyor… Sonra birde bunlar yetmiyormuş gibi…

Öğretmen güler yüzlü tatlı bir bayandı ama tüm gün gördüm ki sınıfa pek hakim değildi. Evet ilk günden derse başladılar hatta teneffüs vakti spor dahi yaptılar. Ancak orada ilginç bir şekilde durumu farkettim. Bahçeye ilk bizim sınıf inmiş olmasına rağmen, diğer iki sınıf gelip sıraya girmiş sonra düzen kurmuş ve spora başlamışlardı. Ancak öğretmen bizim sınıfı bir türlü toparlayamamış ve hiçbir şey yaptıramamıştı ki zaten zaman doldu… Sonra tekrar sınıfa derse döndüler… Sonra izlemeye devam edince diğer sınıfın öğretmeninin evet biraz sert mizaçlı ama sınıfa çok iyi hakim olduğunu gördüm… Burada elçiliğe göreve geçen sene gelenlerinde çocukları da o sınıftaydı… Bayağı bir düşündüm ve geç olmadan hemen sınıfı değiştirebilir miyiz diye Linda’ yı aradım. Sağ olsun hemen halletti ve o anda içime bir rahatlık geldi açıkçası…

Yorgunluğu bir yana manevi yanını zaten daha fazla nasıl anlatabilirim bilmiyorum ama bugünü hayırlısıyla anne oğul başarıyla atlattık…

Şimdi günün yorgunluğundan tabii kuzum mışıl mışıl uyuyor…

Yarın yeni bir sınıf yeni bir öğretmen… Rabbim yardımcımız olsun…

14 Eylül 2015

A.Tamakan

 

IMG_1124IMG_1122IMG_1119

İtalya / Montepulciano

Mis gibi bir dağ havası, pırıl pırıl bir güneşle, bu yeni günün yeni mutluluklar getirmesi dileğiyle günümüz aydın olsun…

Sabah kahvaltımızı yapıp, yeşillikler içerisinde kahvelerimizi de içtikten sonra şaraplarıyla ünlü Montepulciano’ya gitmek üzere San Gimignano’ dan ayrıldık. Kuzum öyle çok sevdi ki burayı, bir elinde büyüteci bir elinde topladığı çiçeklerle ‘ gitmeyelim, ne olur biraz daha kalalım’ diye oradan oraya koşturdu.

Muhteşem..!!! Binalar, sokaklar, taşlar, ağaçlar, çiçekler her şey ama her şey muhteşem. Nasıl güzel, nasıl mistik, buram buram tarih kokan bir yer burası. Burada da tüm binalar, sokaklar en az beş yüz yıllık. Sokaklarında gezmeye doyamadım. O daracık minik sokaklar, o evler, o evlerin altlarından sokakları birbirine bağlayan pasajlar ve o çiçekler, inanılmaz güzeldi. Bu ülkenin genelinde hep aynı olan , güzelliğine güzellik kattan yeşilliği, camlarını ve cam önü çiçeklerine oldum olası bayılıyorum, buradakiler de beni benden aldı. Bütün sokaklarını adım adım gezdikten sonra bu şehirde yaşayabilirim dedim. Bir çoğu, hatta tamamına yakını diyebilirim, üst üste konan taşlarla inşa edilmiş bu evler, dar sokaklar buram buram orta çağ  kokuyor.

Kasabanın en yüksek yerine kurulan Piazza Grandei grifon ve aslan heykelleriyle süslenmiş çok zarif bir meydan. 13. yüzyıldan kalma Gotik Palazzo Comunale (Belediye Sarayı) kasabanın gururunu yansıtan heybetli bir yapıydı. O evleri gördükçe yine inanılmaz bir duyguyla, birinin kapısını çalıp ” Merhaba, biraz misafir olabilir miyiz?” demek istedim.  İnsan yaşlanmaz burada, ya içer içer ayyaş olursun, (zaten şaraplarıyla meşhur) ya da yazar yazar şair olur çıkarsın. Gezmeye ve tadına doyamadığım bu şehirden ayrılırken gerçekten aklımın kalbimin yarısı, hatta fazlası orada kaldı. Muhteşem bir kasaba…İtalya’ ya yolu düşenlerin mutlaka görmesini tavsiye ederim.

Bu arada bu şirin şehirden ayrılırken, yolda ilginç bir şey gördük ve onu izledik. Burada biri öldüğün de cenazeyi kiliseye götürürlerken; papaz önde yürüyor, cenaze arabası ağır ağır tam arkasından ilerliyor ve onun arkasında da cenaze yakınları (yaklaşık 40-50 kişi vardı) kiliseye kadar yürüyorlar. Ciddi bir yokuş ve mesafe var kiliseye kadar ve bu mesafeyi yürüyerek kiliseye gidiyorlar. Benim için sevginin ve saygının inanılmaz bir göstergesi. Kısacası bu kültürün insanlarının her şeye inanılmaz saygısı var. Bu nedenle de kültürlerini ve özellikle tarihlerini inanılmaz bir şekilde korumuş ve tüm ihtişamı ile ayakta tutmayı başarmışlar… İtalya, sen ne yaşanılası bir yersin…

A.Tamakan

DSCF0293DSCF0242DSCF0294

 

İtalya / San Gimignano

Toscana’nın kuleleriyle ve yaban domuzlarıyla meşhur, orta çağ kasabalarından olan San Gimignano…

Aman Allah’ım, ne şirin, ne güzel yer burası da. Her sokağındaki her bir bina en az dört yüz beş yüz yıllık. Taştan binalar, daracık daracık sokak araları, her yerde şarap dükkanları, nasıl sevimli, nasıl harika bir yer. Bu kasabanın, Toscana dağ kasabalarının en güzeli olduğunu söylüyorlar ki gerçekten de öyle. Ticaretin getirdiği üstünlüğü ve saygınlığını sembolize eden kulelerin sayısı bir zamanlar 70’i aşmış ancak Floransalı istilacılar 14.yüzyılda bu kuleleri yıkmışlar. Günümüzde ise sadece bir kaç tanesi kalmış. Kulelerin en önemlileri, birbirlerine bağlı üç meydanın çevresinde toplanmışlar. Adını 13.yüzyıldan kalma traverten’li kuyudan alan zarif sarayların çevrelediği üçgen Piazza della Cisterna; kiliseyle belediye sarayının birleştiği Piazza del Duomo; ikiz Salvucci kulelerinin bulunduğu pazar yeri Piazza del Erbe’dir.  Kendimizi buraya öyle kaptırmışız ki saatin ne kadar geç olduğunu fark etmedik. Saatin geç olmasına rağmen akşam yemeğimizi de burada yiyip öyle dönmeye karar verdik. Ancak kuzumun, yaban domuzu isterim ısrarıyla, bir çoğu kapanmış olan ve kapanmakta olan dükkanlara yetişme telaşı ile oradan oraya koştuk durduk. Bulduğumuzda kuzumun mutluluğunu görmek, onu içine sokarcasına sarılması ise büyük mutluluktu bizim için. Şehrin içinde Via San Matteo’da Ristorante LA GRIGLIA’ya girdik. Şarap eşliğinde yemeklerimizi yedikten sonra şehrin içinden geze geze dönüş yoluna çıktık. (Burada daha önce yediklerimizden çok farklı bir bruschetta yedik. Ballı, zeytinyağlı, üzerinde mozzerella peyniri olan kızarmış ekmek.) Ancak bir anda seyahatlerimiz de elimiz ayağımız olan yol haritamız bozuldu. Gecenin on birin de bu ıssız bucaksız dağ tepesinde, aman ne hoş..!  Tabii hemen alternatifleri kullanalım dedik, o da ne? Telefonlarımızın şarjı bitti. Evet evet şarjlar bitti ve bir güzel kaybolduk. Bir dağın tepesine çıktık ki, ıssız, bucaksız, tenha, kimse yok. Bir biz bir de kurtlar :)) Neyse ki iki saatlik bir gezinmeden sonra yıldızlardan yön bulma yöntemini deneye deneye, hayırlısıyla sağ salim otelimize ulaştık. Bütün bir günün yorgunluğu ile pijamalarımızı giyip hemen yataklarımıza girdik. Ohh, mis gibi dağ havası, börtü böcek ve muhteşem bir dolunay ile iyi geceler, sonsuzlarca kere şükürler olsun Rabbim’e…

A.Tamakan

DSCF0315IMG_0762

A.Tamakan

İtalya / Siena

Evet hüzünlü bir ”Merhaba” dedik Siena’ya…

Sabah gidip gitmeme karasızlığıyla yola geç çıktık ve 14:35’te ancak vardık. Her ne kadar yolda içimdeki acıyı yansıtmamaya çalışsam da içimdeki hüzün benimle gelmeye devam ediyordu. Kendimizi mis gibi bir dağ havasının içinde bulduk. İnsanın içini ısıtan, iliklerine kadar işleyen ve huzur veren bir havası vardı buranın. Bu muhteşem manzarada hafif hafif esen rüzgarla birlikte güneş de pırıl pırıldı bize ”Hoş geldiniz” dercesine…

Otelimiz (Borgo Casato) Siena’nın merkezinden 24 km uzakta bulunan Castelnuovo Berardenga kasabasındaydı. İtalya’ya özgü klasik taşlarla bezenmiş, kocaman yemyeşil bir bahçesi ve zeytin ağaçları olan sessiz, sakin, mistik ve çok şirin bir otel. Tabii hemen girmedik ve uzun zamandır hasret kaldığımız havanın büyüsüne bıraktık kendimizi.

Kuzum büyük bir heyecanla büyütecini kaptığı gibi, koştu dağ tepe börtü böceklerin peşine. O minik tostik elleriyle nasıl da nazikçe inceledi her bir çiçeği, içine çeke çeke kokladı, sevdi, öptü… İnsanın en üzgün anında bile ”işte mutluluk budur” dedirten yavrum olduğu için bir kez daha şükrettim…Gelirken o kadar üzgün ve keyifsizdim ki bu hava, kuzumun neşesi biraz olsun beni kendime getirdi. Mis gibi taze çimen ve toprak kokusu, rüzgarın tenimde esmesi ve kuzumun heyecanlı kahkahaları içimi ısıttı ve yaşamanın, hakkıyla yaşamanın anlamını bir kez daha hatırlattı bana.

 

Bir süre daha bahçede oradan oraya koşturan kuzumu izledikten sonra odamıza çıkıp valizlerimizi bıraktık ve vakit kaybetmeden Siena’ ya gittik. 

Her yer tarih kokuyor, her yapı birbirinden güzel. Şık restoranları, butikleri ve zengin tarih mirasıyla adeta bir açık hava müzesi gibiydi. Kahverengi ve kızıla çalan sarı renklerin ağır bastığı bu şehirde, kendinizi Orta çağ da gibi hissediyorsunuz.

Bütün sokaklarını adım adım gezerek Siena’ nın Piazza del Campo meydanına geldik. Bu meydanda orta çağ dan günümüze kadar devam eden ve her yıl düzenlenen ünlü PALIO at yarışları yapılıyormuş. Bu yarışlarda; rönesans kıyafetleri içinde ki şövalyeler ve askerler geçitten sonra bayrak gösterileri yaparlarmış. Gösterilerden sonra on binici Campo çevresinde eğersiz at üzerinde yarışırmış ve bir dakikadan az süren bu yarışın sonunda yarışanlara ipek bir flama olan Palio verilirmiş. 14. yüzyılın başlarından kalma bu meydanın tuğlayla döşeli zemini, mermerden yapılan şeritlerle dokuza ayrılmış bu yapının her dilimi, 13. yüzyılda şehri idare eden dokuz soylu klanı temsil ediyormuş.  Bol bol gezip, alışveriş yaptıktan sonra dinlenmek için meydanda, açık havada güzel bir kafeye oturduk. Birer kadeh şarabımızı içtik, nefis peynirlerimizi yedik ve tekrar şehir içi keşfine devam ettik. İtalya’da her şehrin bir Duomo’su var. Yağmurun başlamış olmasına rağmen burayı görmemezlik edemezdik ve koşar adımlarla, ıslana ıslana tuttuk Duomo’nun yolunu. Buranın Duomo’su da diğerleri gibi çok ihtişamlıydı, ince ince oya gibi işlemişler. 

 

Siena, buram buram tarih dokunla ve mistik havanla İtalya’da gördüğüm en güzel yerlerden birisin…Ve ben senin bu mistik, sarı kahverengi tonlarında ki ihtişamlı mimari’ne hayran kaldım…

A. Tamakan

Siena

 

İtalya / Orvieto

Roma’ya yaklaşık 110 km uzaklıkta olan ve sarp bir kayalığın üzerine kurulmuş olan bu şirin kasabayı inanın uzaktan seyretmek bile büyük keyiftir. Hele ki şehrin içine girdiğinizde Orta çağ’ dan kalma canlı bir müzeye girmiş gibi hissediyorsunuz. Her ne kadar böyle hissetseniz de burada yaşam süre gelmekte. Sokaklar, evler, dükkanlar hepsi birbirinden keyifli ve buram buram tarih kokuyor. Evler öyle güzel ki birinin kapısını çalıp misafir olmak istedim.

Her kasaba ve şehirde olduğu gibi etkileyici Duomo’ yu burada da görmek mümkün tabii. Gotik mimariye sahip olan bu katedralin en çarpıcı yeri, kule külahlarıyla taçlandırılmış dört ince yarım sütun ile bronz kapının üzerindeki gül pencerenin süslediği ön cephesidir. İnsan gözlerini bir an olsun alamıyor, hangi detaya bakacağınızı şaşırıyorsunuz. Muheşem bir yapı, diğerlerinde olduğu gibi…

Gezmekten çok keyif aldığım bir yerdi. Hele ki o el işçiliği seramikten yapılmış eşyalar beni benden aldı. Ben de bir tane aldım hemen kendime tabii:))

A.Tamakan

OrvietoDSCF9613.JPG

Ahh Roma…

Roma’da yaşıyoruz…Binlerce yıllık tarihin, yüzlerce yıllık binaların, çeşmelerin, ince ince oya gibi işlenmiş kiliselerin, her birinde ya Bernini’nin ya Michelangelo’nun sanat tarihinde çığırlar açmış heykelleri bulunan meydanların, kısacası tarihin tam ortasında ”Roma”da yaşıyoruz. Kuzuma, hadi Roma’yı gezmeye gidiyoruz diyorum. Roma’nın tadını çıkarmaya, köşe bucak, sokak sokak gezmeye gidiyoruz. Başlıyoruz Piazza Spagna’nın merdivenlerinde yayılıp oturmaya, fotoğraflar çekmeye, yolcu bekleyen at arabalarındaki atları sevmeye…Burada bütün merdivenleri çıkarak, yukarıdan Via del Corso’yu güneş ışıkları eşliğinde izliyor, sonra yolumuza Via Condotti’de tüm vitrinlere bakarak devam ediyoruz ve Fontana di Trevi’ye geliyoruz. Burada tekrar tekrar para atıp dileklerimizi diliyoruz. Kuzum ne diledin diye soruyor, ”tekrar Roma’ya gelebilmeyi” diyorum. Bir anda; küçücük bir meydanda sıkışmış gibi ama tüm haşmetiyle duran -şimdi bir adım ötemizde, ancak sonrasında resimlerle anacağımız- bu güzel çeşmenin sesini kaydediyorum. Bol bol para atıp, akşam toplayıcılarını zengin ettikten sonra, tam karşısındaki dondurmacıdan birer külah dondurmamızı alıyoruz ve yiye yiye Pantheon’a oradan Piazza Navona’ya oradan da Campo di Fiori’ye gidiyoruz. Buraya gelene kadar tüm meydanları, tüm sokakları adım adım geziyor, pencerelere kapılara varana kadar fotoğraflıyoruz. Gördüğümüz bütün herşeye tekrar tekrar dikkatlice bakıyor ve hepsinin fotoğraflarını çekiyoruz. Tüm sokaklarda adım adım gülerek, eğlenerek, kahkahalar atarak, konuştuğumuz dili kimsenin anlamıyor oluşunun da rahatlığıyla İtalyanlar gibi bağıra bağıra konuşarak, dans ederek, oyun oynayarak, öpüşerek ve koklaşarak gönlümüzce geziyoruz. Bol bol fotoğraf çekip yorulduktan sonra kahve ve meyve suyumuzu içmek ve biraz da dinlenip enerji depolamak üzere bir bara giriyoruz. Ancak bu sefer bir değişiklik yapıyor, kahve yerine bir kadeh Rosso di Montalcino söylüyorum kendime. Mis gibi hava, pırıl pırıl bir güneş ve Campo di Fiori…

Saatin epeyce ilerlemiş olmasından dolayı evimize dönmek üzere yol alıyoruz. Bol yeşillikli, güzel sokağımıza geldiğimizde de her şeyin fotoğrafını çekiyoruz. Marketimiz, gazete bayimiz, kırtasiyemiz, barlarımız ve evimizin tam önündeki çeşmemiz… Biz bugün Roma’yı doya doya yaşıyoruz…

Sen ne güzel bir şehirsin Roma..! Bitmeyen yağmurlarınla, her daim kapalı dükkan ve mağazalarınla, tembel hizmet veren barların ve restoranlarınla… Ne güzel bir şehirsin Roma…. Hep böyle tranquillo kal, sen böyle güzelsin. Dolce Vita için yaratılmış, Dolce Vita’yı hem kendi yaşayıp hem de içindekilere yaşatan Belissima Roma…

Roma’da, zamanla yarışmadan, geçmişe takılıp kalıp geleceği planlamadan, ayıplamadan, ayıplanmaktan korkmadan, kimseye takılıp kalmadan, bugün sedece bunu yapacağız diye kendimi sıkıştırmadan, kafama estiğinde saate bakmadan, kimseye bulaşmadan, kimseyi umursamadan YAŞAMAYI öğrendim… Kısacası anı an olarak yaşamanın, güzelliklerle, sevinçlerle, sevgiyle ve hüzünlerle de olsa HAYATIN ANLAMININ yaşamak olduğunu öğrendim…