NERDESİN…

Sessizlik içinde bekliyor yine gökyüzü;

şafak boğmuyor Ay’ı

öldürmüyor gece güneşi,

bekliyorum ben de gecemi

elinde kıvırcık saçlı oyuncak bebeğiyle

ana kucağına kıvrılmış bir çocuk gibi…

Sofra kurulu;

biraz erken bir hayli geç

kanımı akıtmış kadehe

gözlerimi verdiğim yarasalar

üç beş de dal bırakmışlar meze niyetine,

oturuyorum baş köşesine

yudumluyorum acı tadını

dudaklarımda dünden kalan

bugünün yorgun izleriyle…

Kuru bir sancıyla ağırıyor gece;

süsünü çıkarıyor üzerinden,

avuçlarıma bırakıyor günahlarını

aşkını damıttığım üzümün tadında

despot telaşlara sarılıyorum

akıyor damla damla zaman

taşıyor kollarımdan,

kan dolduruyor ayak izlerini

volta atıyor sakladığım duygular…

Gökyüzünü yara yara geliyor bulutlar

naftalinleyip kaldırdığım baharın üzerine,

erken açan çiçekler gibi nemli kokuyorum

kor bir soğukluk düşerken

suretin geziniyor kadehimde

bağışladığın ateşinle

dağlıyorum yüreğimi…

Pervazı kemiren güvelere eşlik;

aldatıcı ritimler çalıyor kulağımda

yanlış tonda çalıyor yine duygularım

sağır ediyor sessizliğin

dipsiz kuyulardan kan fışkırıyor göğe

usanan hasretimin tınısında

kuşatıyor her yeri, ölüyor ölümsüz Tanrılar…

Şarap kızıl, gece kızıl, gönlüm kızıl

düş’ün sarhoş ediyor bu gece de

bir o yana bir bu yana

dönüp duruyor ruhum

kapanıyor gözlerim,

giyotinin ucunda kapanıyor gözlerim

son arzusunu söylerken sessizliğim

bağrım bağrıyor…

Nerdesin! Eyyy gecenin karasını tenine serpiştirdiğim nerdesin….?

A.Tamakan

Dağınık…

Oldum olası sevmedim çat kapı gelen misafirleri. Üstelik her yer her yerde ise ve cenaze kalkalı çok olmamışsa. O kadar olur olmadık bir zaman da geldin ki saçım başım dağınık, üstüm başım karışık, ortalıkta bir hayli talan. Hala verilmek üzere ayırdığım eşyalarda öylece köşede duruyor. Eski bir hikayenin sayfalarını yakıyordum tek tek, içerisi de göz gözü görmüyor, her yer kapkara is tutmuş.

Bir “hoşgeldin”de diyemedim. Hoşgeldin diyip ama ile başlayan cümleler kurmayı da sevmiyorum üstelik. Amalar hep daha da yoruyor artık beni. Kusura bakma ilglemrceğim seninle de ortalık öyle dağınık ki bilemedim. Hadi sen de bir el atıver de beraber toplasak şu dağınıklığı da diyemem.

Gelmeden önce keşke bir arasaydında hiç denmez. Uzun zaman oldu okumayalı, kelimeleri de seçemiyorum, ne söylemeli nasıl demeli bilmiyorum…

En iyisi ben bir kahve yapayım, yok yok yada birer kadeh şarap koyayım…

A.Tamakan

Sessizliğin Fısıltısı…

Sana sessizliğin huzurunu anlatamam

ama sesini fısıldayabilirim.

Fısıldarım önce nefesimi, öperim sessizliğini

ve bu kadar yaklaşmışsam nefesine,

dilimle aralarım dudaklarını, süzülürüm içeri…

Dilim, dudaklarım fısıldardı işte o zaman

tenimin sessizliğinde seni nasıl sarmak istediğini

taa ki sessizliğin sesini bozana dek….

Aylin Tamakan

Kargamın Kanatlarında…

Sokak lambaları titriyor

martıların aptal çığlıklarından

mızrak gibi delip geçiyor

iyice kararıyor tenhaları

yankıları birbirine çarparak

kalan üç beş ağacım

gömüyor dallarını köklerinin yanına

geçiyor binaların arasından beyaz kanatlılar

gagalarında sabahtan kalma

kokuşmuş et parçaları

çığlık çığlığalar…

Kanatları beyaz, bembayaz

içleri kokuşmuş sürtük gölgeler…

Sönüyor sokak lambaları,

boğazında kemik kırıntıları ile

dişleri kaldırım taşlarının aralarına dökülmüş

köpekler uluyorlar mesken tuttukları köşe başlarında

zapt edilmiş ulumaları

can çekişiyor dişledikleri tenlerde

horozlar zamansız eşlik ediyor martılara

başları bedenlerine pamuk ipliğiyle bağlanmış

kanatları hadım edilmiş her birinin

ötüyorlar kafa tutar misali

köpekler uluyor hala

yorulmuşlar…

Nuh’un gemisinden kaçmış gibi her biri

yalın, yalnız ve yapay

kalanlar ummanlarda kürek çekiyor

buzul girdapların bir açılıp bir kapanan perdelerinde,

bir karganın kanadında kaçıyoruz göğe

kahpe dünyanın keşmekeş sokaklarından…

A.Tamakan

BİR GECE…

Gece

gecenin ortasında hüzün,

hüzünün ortasında ben

benim ortam, ortadan ikiye ayrılmış

çatırdamış

kırılmış

yarılmış

bir yarısı güne

diğer yarısı geceye varmış

sana bana hiç bir şey kalmamış…

Gece,

damıtırken karasını göğsüme,

barut kokusu sarıyor yüzümü

gözlerim de yıldız tozları uçuşuyor

saçlarım demirleniyor boğazıma

kaburgalarım çatırdamaya başlıyor

aradan yıldızlar kaçışıyor gökyüzün’e

ufuk çizgisi beliriyor gözlerinde

yosunlarla kapatıyorum gözlerimi

üryan kalıyor deniz, dalgalar çekildikçe

yükü tek başına sırtlamış bir gemi

soluklanıyor şimdi karada

öpüşürken denizyıldızları yakamozlarla

sofra kuruluyor gökyüzünde

bir parça umudun kırıntılarıyla

yıldızlar kaynıyor göğ’ün harında

bulutu üzerinde tütüyor

arzularımdan dumanlar çıkıyor

tene ter damladıkça

kaynayan yaralar kabuk bağlıyor

kokusu dağılıyor

rüzgar da nasipleniyor kendince

tenhada serseri serseri esiyor

gönlümün dalları savruluyor

bozgundan dört nala kaçışan kargalar gibi

özgürlüğe yelken açıyor gönlümün göğsü…

Gece,

gecenin ortasında düş,

düş’ün ortasında ben

benim düş’üm yekpare

bir yarısı güne

diğer yarısı geceye varmış

uçsuz bucaksız semada ruhlarımız…

A.Tamakan

BİR NEFES İSTER MİSİN?

Bir nefes, sonra bir nefes daha alır,

üflerim dumanı dudaklarının penceresinden

ama sonra geri isterim verdiğimi.

Nefesinle birlikte doldururum ciğerlerime seni

örterim dudaklarımla dudaklarını

kaçmasın nefesin diye

iyice mühürlerim dudaklarımı

nefesini saklarım göğüs kafesimde

Öp şimdi hadi…!

İman tahtamın tam ortasından

heh tam oraya sakladım

öp de mıhla oraya iyice…

Başını yasla göğsüme şimdi

Duyuyor musun?

Nefesin nasıl atıyor göğsümde?

İyice bak oraya, orası nefesini yaşattığım yer.

Sar şimdi göğsümü göğsünle,

göğsünü mesken tutayım ben de

dudakların geçitim olsun

yollarına çiçekler ekeyim en dumanlısından

kokladıkça sen

sevdam yerleşsin gül cemaline.

Sevdanla sula sen de , sula ki

büyüsün arzularım,

kokusu yayılsın gönül bahçemize

Bakma sen mevsimlere

uyma baharın cazibeli rengine

ben bahçemde kışına da razıyım,

güneşin doğacaksa zemherime

çiçeklerim rengini alacaksa sevdandan

varsın kalsın kış kıyamette

gönlün gönlüme sıkı sıkı sarılmışsa

sigaranın tadı hala dudaklarımızdaysa

varsın kış kıyamette yaşayalım…

Şimdi… Bir nefes daha ister misin?

A. Tamakan

MEZARIM GÖKYÜZÜNDE…

Zincirliyim eski bir yazı masasına

kelimeler ırzıma geçiyor

ardı ardına vuran cümleler

kamçılıyor bedenimi

oluk oluk kuruyor göğüs kafesimde ki ben

köpüklerini yararak denize varan dalgalar gibi

kopuyor ruhum bedenimden

gökyüzünden bir mezar kazılıyor

kalemin kurşuni karası ile

her bir yanım yara bere içinde

her bir yanım kırık dökük

mürekkebin alı al, moru mor

paramparça olmuş beyazın sinesinde

göğe kaldırıyorum başımı

gece örtüyor yüzümü birden

çaresizliğim sarıp sarmalıyor mahremimi

arzularım çırılçıplak kalıyor

Aşk’larım kapkara kefenlere sarılı

kan damlıyor göç ettikçe ben’ler benden

böyledir, böyledir hep

hep kendiliğinden gelir bu göçler

şafak sökmemişken

göz bebeklerim kafa tutarken geceye

ansızın, birdenbire, bir kaç yıldızın gölgesinde.

Kelimeler ırzıma geçiyor

satır satır cümlelerle zincirleniyorum iyice

iki büklüm olup kalıyor kursağın ıssız köşesinde

akbabalar uçuşuyor göğümde

kemik parçalarıma üşüşüyorlar

gagalarında sessiz gözyaşlarım

savruluyor bir kardelenin kalbindeki ümide…

Aylin Tamakan