Taa O’ARADA’sın…

İşte yine taa buramdasın

şah damarıma yakın

yanağımın kenarında bir yerlerde,

gözümü terketmiş tek kirpiğimin üzerinde.

Göğsümün küçücük genişliğinde,

notaların es vermeden sustuğu

dakikada binlerce kez çağladığı

kan pıhtılarının nehirlerinde.

İşte yine taa buramdasın,

nefesimi tuttuğum, yuttuğum yerde…

A.Tamakan

YALNIZLIK…

Gün gelir

Yalnızlık, yalnızlığına çekilir,

gece’ nin ayazı ısınır,

Ay buharlaşır,

yıldızlar yağmura karışır.

Güneşin gölgesi,

gökyüzünün gecesi solar

aydınlanır sütün karası.

Sessizliği öldüren sesler

dağılır, çatlar notaları

tüm şehir yankılanır…

An durur,

an’lar kaybolur,

yaşamın bittiği

yeniden başladığı ahir’de,

gün gelir

yalnızlık, yalnızlığında son bulur…

A.Tamakan

AD’ını koyamadım…

Ad’ın adımla buluştu,

gecenin kuytusunda

saklanan ve saklanmayan

hürriyetlerimiz,

kimseler görmedi,

gölgelerimiz dahi gizlendi.

hayaletlerin içinde ki

kızıl siyah kelimelerle

oynaşıp

harflerin arasında sakladık

hürriyetleri, günahları.

rengarenk boyadık her birini,

her biri

yere göğe, taşa toprağa bulandı.

ateş olduk,

dev dağları, küçük tepeleri,

denizleri çağlayanları yaktık

adım adım, köşe bucak.

su olduk,

ağaçları, yoncaları, kelebekleri

öptük kokladık yudum yudum,

girilmeyen hudut bırakmadık…

gökyüzünde kaybolduk

kara büyüsünde seviştik

parçalı umutlu,

sağanak doyumsuz,

mütemadiyen mutlu…

Ad’ın adımla buluştu,

cümlelerin içinde ki

kızıl siyah kelimelerle,

uzandın tenime, hissettim

yanımda uyudun,

nefessiz nefesini çektim

içime sığmadı, dışıma taştı…

Ad’ın adıma bulaştı…

A.Tamakan

KIZIL ORMAN…

Bazen yağmurun peşine takılıp

ormanın derinliklerine doğru

geldiğimi fark etmiyorum.

Kuytularında hep

kaybolduğum

sessiz, kızıl bir orman.

Ağaçları hafif dalgalı,

nabzı dallarında,

dallarla gövde arasında sıkışmış.

Arsız sarmaşıklar

önce vadileri sonra dilimi sarıyor,

kökleri iliklerime dayanmış,

her bir hücremden sıkıştırıyor.

Ben yağmurun peşinde,

yağmur benim,

sessiz dokunuşlarla

yudum yudum varıyor toprağa,

Çatlakları boğulan

kayganlığı boz’a dönen toprak

damla damla emiyor kevser-i…

Yağmura dokunsan

kızılca kıvılcım kopacak damlalar saçılacak.

Toprağa dokunsan

çatısı çatlayacak, volkan olup patlayacak.

Har’ landıkça yağmurdan

bacasından çığlıklar tütüyor ormanın…

A.Tamakan

Ben bir DÜŞ’tüm ki..

Uzaklardan geliyorum,

gizli saklı diyarlardan.

Sıkı sıkıya sarılıyorum,

uykusuzluktan uyuşmuş

rüyalarıma.

Kapıyı aralıyorum usulca,

karanlık gözümü alıyor,

yarasalara veriyorum gözlerimi

kanatları karşılığında.

Süzülüyorum,

ilk adımda gıcırdıyor

uyku çökmüş

ütüsü kaçmış bulutlar.

Yıldızlar hizaya geçmiş

yıkılmayı bekleyen

domino taşları misali

üflesem dökülecek uzaklıklar,

direniyorlar.

Karanlığın tüyleri diken diken,

gökyüzü çalkantılı

gölgesinde kendini kovalamaktan.

Çift başlı Arnavut kartalı gibi,

başımın biri gece,

diğeri gecenin içinde.

Uçuyorum,

yarasanın kanatlarında,

baykuşun gagasından bakıyorum.

Uzaklar firar ediyor uzaklara,

rüzgar esiyor,

çiçekler açmış köşeli dairesinde Ay’ın,

ışık hızına düşüyor düşlerim.

Düş’tüm taa uzaklara,

Uzaklar yakın,

yakınlar uzakta…

A. Tamakan

BİR İHTİLAL DAHA VAR…

Hiç bilmediğim bir yere geldim.

Nereye gideceğim ve nasıl gideceğim

hakkında hiç bir fikrim de yok üstelik.

Ucu bucağı olmayan bir boşluk.

Kayboldum.

Karşımda binlerce sokak,

yüzlerce kapı.

Ardı ardına bir açılıp bir kapanan

bu kapılardan gidebilirim bir ihtimal..!

Bilmiyorum.

Kayboldum.

Ya ihtimallerin peşinden gideceğim

yada “ihtilaller”imin…

A. Tamakan

İNTİHAR…

İçine hapsettiğim o küçük mağaranın içinde,

her gece intihar ediyor önce düşüncelerim,

sonra kalbimin kenarına itelediklerim.

Her defasında kafatasımın başka bir girintisine asıyorum

hüzünlerimi, güvensizliklerimi, şüphelerimi,

yanılmışlıklarımı, karanlıklarımı, kalabalıklarımı…

Her gece kör bıçakla delik deşik ediyorum

güvenimi, hayallerimi, duygularımı,

umutlarımı, inançlarımı..

Her gece boğazımın kıyısında boğuyorum

bir ben’i bir kendimi…

Her gece her gece böyle intihar edip duruyorum.

Ve biliyorum ki her sabah yeniden

kendini imha edecek bu intiharlarım…

A.Tamakan

DAĞ…

Dalların gövdeye hem yakın

hem çok uzak olması gibi,

elimi uzatsam dokunacakmışım gibi.

Biraz yorucu ama bir o kadar keyifli bu yolculukta

ardı ardına hızlanıyor adımlarım.

Güneş tepemde sinsice

bir görünüp bir kaybolurken,

rüzgar bacaklarımın arasında hissettiriyor kendini

ve vücuduma dolmak istercesine hafif hafif esiyor.

Arada bir ellerime yüzüme çarpan bu kaya parçacıkları

hunharca içime doluyorlar.

Bir adım ileri iki adım geri gidip geldikçe

rüzgar tüm gücüyle boynuma asılmış,

durmadan bacaklarıma

oradan göğsüme çarpıp duruyor.

Bacaklarım da ki damarların zonklaması

adım atmamı zorlaştırıyor,

her bir adım da her bir engebe de

iyice uyuşuyor.

Şakaklarımdan süzülen damlacıklar,

köprücük kemiklerimi dolduruyor,

elimdeki halat kaskatı kesiliyor ve

gölgesinde kalan bu kaygan zeminde

daha da asılıyorum.

Neredeyse varmak üzereyim,

bir kaç bulut arasına saklanmış güneş

gösteriyor artık kendini.

Son bir kaç adım, bir kaç adım daha ve

ciğerlerimi yakan o dağ havası.

Bu muazzam tepenin

yeşiline bırakıyorum kendimi,

ağaçların arasından sızan güneş

gözlerimde ışıldıyor şimdi.

Bir bir dokunuyorum bulutlara,

burası…burası zirve…!

A. Tamakan

PEGASUS…

Gece bastı yine,

üzerimde bir ağırlık bir huysuzluk

pencereyi açtım

tatsız tutsuz bir boşluk.

Odun kokusu sarmış her yanı

bir tarafta da nefesimde tuttuğum hayallerin yanığı.

Oysa ki kaftanlarımı harlamıştım, kendime ait olmayan yalanları…

Ama bir çığ gibi büyüyen, büyüdükçe boşluğa düşen, dönüp dolaşıp boşlukta yakalamaya çalıştığım hayallerimi yakmışım yine.

Yaramaz bir kaç hayalet mesken tutmuş geceyi,

haydi gel sende katıl der gibi dört dönüyor başımın üzerinde.

Ne kadar çıplak bu gece gökyüzü,

ne kadar göz alıcı nü’sü.

Görmezden geliyorum parlayan bir kaç yıldızın şımarıklığını,

ana’dan üryan karşımda duran gecede…

Bizler de… Ben de diyorum…

Gece kadar çıplak kalmalıyız belki de,

kalbimizin nü’sü gece gibi olmalı.

Ana’dan üryan geliyoruz oysa ki,

ancak daha doğduğumuz an da giydirilmeye

başlanıyor her şey üzerimize.

Kendi zevklerine göre, kendi bildikleri, kendi biçtikleri şekilde.

Oysa ki gece sadece misafir ediyor Ay’ı, yıldızları,

ne kadar yalın ne kadar sade.

Kurallarını işliyorlar ince ince tüm kuytularımıza, kurallarıyla dolduruyorlar avuç içlerimizin boşluklarını…

Kendi görmek istediklerini yaratmak için hamur gibi bozup bozup şekil vermeye çalışıyorlar. Kendi sanat eserlerini yaratma çabasında her biri. Oysa en büyük sanat sadece yaşamaktır ayrı ayrı ama bir bütünde. Ana’dan üryan yaşamak hayatın her sokağında her bir köşesinde.

Mesela, siyah seviyorum ama onlar rengarenk daha çok yakışır diyorlar. En iyi besteleri önüme seriyorlar ama ben kendi şarkımı söylemek istiyorum. Kargaları da çok seviyorum ayrıca ama gülüp geçiyorlar. Bülbüle övgüler, karga hep tu kaka,

bülbül altın kafese, karga ise çığlıklarıyla hep göklerde.

Bülbül mü daha güzel, karga mı? Bilmem, ikisi de. Ama ben’ce karga.

Sararmış yaprakların ayaklarına yapışıp kalması gibi, kararana dek yapıştıkça yapışıyor, ta ki iyice çürüyüpte içimize işleyinceye dek. İçinde ki fırtınanın gücü bile yetmiyor bazen yürüdükçe kulaklarını çınlatan o çürüklerin hışırtısına…Asi bir rüzgar olduğunda, hemen pencereler kapanıyor, martılar çığlık çığlığa bağırmaya başlıyor.

Herkes, herkes’den daha iyi biliyor. Ama ben bilmek istiyor muyum?

Benliğim mi ruhuma yoldaş, ruhum mu benliğime?

Ama ruhum da hayallerim de ana’dan üryan uçmalı ben’imde varolduğum bu gök kubede.

Yanık kokusu iyice sindi, pencerede odun isleri

parmak uçlarımda kalmış bir kaç hayalle çiziyorum yine.

Gökyüzüne doğru şahlanmış,

rengarenk bir Pegasus’un üzerindeyim,

hayaletlerle el ele tutuşmuş hayallerim,

yine yakıyorum tüm canavarlarını ……. .

A.Tamakan